Ounkas Taxidia Sto Xrono

Σκοτάδι σκέπασε το σώμα και πονά, ξανά σε εκείνο το βουβό δρόμο μονάχη, τη νύχτα πίστευα, εδώ θα σε γυρνά, μα σ ενός βράχου με πετά, πάνω την ράχη. Τόσο αγωνίζομαι να βρω λίγη στεριά, κανείς δεν είδε, πως βαθιά έχω βουλιάξει, πάνω μου στέκει ένα βουνό, τόσο βαριά, η ζωή μου έγινε και πώς να την αλλάξει? Με θλίψη γέμισε η αύρα και θρηνεί, πως σ όλο τούτο το κενό, βρέθηκα μόνη?? η καρδιά τσακίστηκε, βάρκα δίχως πανί, κι η ερημιά, σαν τότε, εδώ και με κυκλώνει… Ounkas